दिनहरु ढल्दै जान्छन्
हातपाउ गल्दै जान्छन्,
जिन्दगी त बग्न खोज्छ नै
तर अहँ,
साविकको काम र दाममा
विक्री भएको टाउको
आफ्नु त हुन सकेन नै
भयो सधैँ उसकै बाउको
न त शिरोमणिको शीर
न त श्राध्दको खीर
घर समाज र देशभन्दा बढी
सधैँ सधैँ रित्तो गोजिको पीर ।
आखिर जिन्दगी
पेटको ग्वाला हो,
माटोको प्याला हो
चिताको ज्वाला हो
माटो हो
खरानी हो
हावा हो
अनि,
शुन्यमै बिलाउने
महाशून्य हो ।
