हल्लाहरू थाकेर विश्राममा ढल्किएका छन्,
नाराहरू आफ्नै प्रतिध्वनिमा विलीन—
रंगिएका पर्खालहरू
अब समयका निस्तब्ध साक्षी मात्र।
कोलाहल थामिएपछि मात्रै
फक्रिन्छ आत्माको सुमधुर स्वर।
भीडबाट अलग्ग
मनको भित्री आँगनमा
विवेकको दीप बिस्तारै प्रज्वलित हुन्छ।
न बाजा, न ताली,
न उन्माद, न उक्साहट—
केवल आत्मासँगको निस्तब्ध संवाद,
मनको तराजुमा तौलिँदै
देशको भोलि।
निस्तब्धता डरको छाया होइन,
यो त स्वतन्त्रताको उज्यालो उत्सव हो—
जहाँ हरेक नागरिक
आफ्नो निर्णयमा
भविष्यको रेखा कोर्छ।
एउटा मत—
सानो जस्तो देखिने,
तर इतिहास मोड्ने शक्ति बोकेको;
शान्त समयनदीमा
तरंग फैलाउने जीवित डुङ्गा।
निस्तब्ध अवधि केवल मौनता होइन,
यो लोकतन्त्रको ध्यान हो,
आशाको प्रार्थना,
उत्तरदायित्वको उच्चतम क्षण।
यही निस्तब्ध उज्यालोमा
खुल्छ अन्तरआत्माको ढोका,
र मतपत्रमा अंकित हुन्छ—
शान्ति, न्याय र समृद्धिको साझा सपना।
त्यसैले सुनौँ निस्तब्धताको आवाज—
जो भीडभन्दा गहिरो,
नाराभन्दा सत्य,
इतिहासभन्दा दीर्घ।
किनकि जब जनता निस्तब्ध हुन्छन्,
त्यही क्षण
लोकतन्त्र बोल्न थाल्छ।
