उचाई , दुरी र धरातल (कविता)

  नयाँ बुलन्द  251 पटक हेरिएको

बिहानीको पहिलो किरण

तिम्रो बार्दलीमा ठोक्किदा

तिम्रो महलको चिसो छायांले

मेरो सानो झुपडीलाई

ढाकिरहेको हुन्छ।

किनकी,

हामी बीच मोडाई र उचाईको दुरी छ।

तिमी आकाश तिर चुलिएका छौ

म आफ्नै धरातलमा फिँजिएको छु

तिमी उचाईबाट धरातल हेर्छौ

म धरातलबाट उचाई हेर्छु

किनकी ,

हामी बीच दबाब र दृष्टिकोणको दुरी छ।

म तिम्रो रवाफलाई अभिशाप मान्छु

तिमी मेरो अभावलाई अपराध ठान्छौ

म हात जोडेर तिमीलाई अभिवादन गर्छु

तिमी हात लुकाएर मलाई अभिवादन फर्काउछौ किनकि,

हामी बीच सोच र शिष्टताको दुरी छ।

म बगैंचाका बिरुवा सँग रमाउँछु

तिमी बादलका बुट्टा सँग रमाउछौ

म धर्तीको गहिराई नाप्न रुचाउछु

तिमी आकाशको उचाई नाप्न रुचाउछौ

किनकी ,

हामी बीच सोख र साधनको दुरी छ।

ओर्ल ,आऊ अब हामी संगै रमाऔं

साझा बगैंचामा फूल फुलाऔं

एक अर्काको घाऊमा महलम लगाऔं

हामी हासाैं अनि संसार हसाऔं ।

किनकी ,

मेरो झुपडी र तिम्रो महलको धरातल उही छ।

— पूर्ण ढुङ्गेल (बिर्तामोड १ झापा )

तपाईको प्रतिक्रिया

सम्बन्धित समाचार